Simone Plantinga ontwerpt latex kleding

Simone Plantinga ontwerpt latex kleding
Simone Plantinga in haar atelier in Lola Louter. Tekst en foto: Annette Bleeker
NIEUW-WEST Ooit kreeg Simone Plantinga, ontwerpster, een uitnodiging voor een feestje. Dresscode: latex. Bij aanschaf van haar kostuum moest ze even slikken van de prijs. Direct daarna kwam de gedachte: ’Dat kan ik ook’.

NIEUW-WEST Ooit kreeg Simone Plantinga, ontwerpster, een uitnodiging voor een feestje. Dresscode: latex. Bij aanschaf van haar kostuum moest ze even slikken van de prijs. Direct daarna kwam de gedachte: ’Dat kan ik ook’.

Plantinga was van jongs af aan al een creatieve bij. Haken, naaien, breien, ze was altijd wel bezig met iets te maken. Zes jaar geleden kocht ze een starterskit latex en begon iets in elkaar te plakken. Het lukte prima. Vriendinnen droegen met verve haar eerste creaties op feestjes en beurzen. ’Op het moment dat ik de ontwerpen begon te delen op social media bleek het een gat in de markt,’ zegt de jonge ontwerpster.

Zo’n jaartje of drie geleden was dat. Nu werkt ze twee dagen in de week in broedplaats Lola Louter. Binnen ruikt het naar tinner en latex. Op de tafels liggen lappen fleurige latex in groen, roze en panterprint. ’Ik kreeg een berichtje uit Rusland, van een model. Ze vroeg of ze mijn outfits mocht gebruiken voor een fotoshoot.’ Plantinga stuurde een pakketje naar Rusland. ’Zo is het balletje steeds meer gaan rollen.’

Lisha Blackhurst in één van de creaties van Plantinga.
Foto: Simone Plantinga

Zelf liet ze zich ook fotograferen door een fotograaf. Uit een soort bravoure riep ze: ’Volgend jaar heb ik mijn eerste zelfgemaakte collectie klaar.’ Aan deze belofte werd ze gehouden.

’Naast mijn baan bij de Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit was dat best lastig. Ik werkte toen nog voltijds. In de decembermaand had ik altijd twee weken vakantie. Die moesten dan maar opgeofferd worden voor het goede doel.’ Ze ging als een razende aan het werk aan de keukentafel. De collectie lukte en ze kreeg steeds meer klanten.

Manlief Maarten, fotograaf en grote fan van haar ontwerpen, vond dat het niet zo langer kon. ’De tinner stonk als de hel want je gebruikt dat om de naden schoon te maken. Ook werd de keuken te klein voor al mijn spullen,’ verklaart Plantinga haar vertrek naar een echt atelier. Ze kwam uit bij broedplaats Lelylaan. ’Totdat we daar moesten verkassen en zo kwam ik hier bij Lola Louter in Nieuw-West terecht.’

Luipaarddesign

De inspiratie voor de outfits vindt ze op straat of door de suggesties van klanten. Ze laat een roze/ groen hesje zien voor een schildersbedrijf. ’Ik maak vooral fleurige dingen.’ Er hangt een trendy model in luipaarddesign. ’Je kunt deze print ook in Maleisië kopen. Maar dit een is een Nederlands product uit Drenthe, hoe leuk is dat?’

Latex is eigenlijk vreselijk oncomfortabel. Plantinga somt de nadelen moeiteloos op. ’Het plakt aan je huid, je gaat er in zweten, het kan niet tegen fel zonlicht, het kan niet tegen olie en het is ook nog eens heel kwetsbaar want het scheurt makkelijk.’

Dat neemt niet weg dat de schare fans steeds groter wordt. ’Vooral vrouwen tussen de dertig en vijftig jaar schaffen zo’n creatie aan. Het zijn mensen die willen schitteren bij cosplays (kostuumfeesten), op fetisjfeestjes, tijdens een fotoshoot. Of gewoon thuis.’

Rare reacties krijgt ze nauwelijks. ’Toen ik mijn oma’s vertelde reageerden ze enthousiast, net als mijn schoonouders.’ De ontwerpen zijn best wel schattig en kleurrijk. ’Mensen verbinden latex aan traditioneel aan zwart en zweepjes. Niks mis mee, maar ik houd van kleur en prints.’

Op www.dazzleddesignslatex.com staat meer informatie.