Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan over ‘Ons Mokum’

Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan over ‘Ons Mokum’
Raphael Rodan en Sahand Sahebdivani.
‘Gedroomde stad – de kracht van inbeelding’ is de titel van de eerste column van Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan.

‘Gedroomde stad – de kracht van inbeelding’ is de titel van de eerste column van Sahand Sahebdivani en Raphael Rodan.

Rodan, geboren en getogen in Israël, woont sinds 5 jaar in hartje centrum. Sahebdivani vluchtte als peuter met zijn familie vanuit Iran en groeide op in West. De twee storytellers maken samen voorstellingen over hun verschillen en overeenkomsten, zijn artistiek leider van The Amsterdam Storytelling Festival en oprichter van de Mezrab Storytelling school.

Vanaf nu schrijven ze regelmatig de column ‘Ons Mokum’ voor De Echo met hun kijk op onze stad. Hier de eerste aflevering:

Israël, het geboorteland van Raphael, is een ‘bedacht’ land. Iran, waar Sahand vandaan is gevlucht, ook overigens. Van Israël is het niet gek dat te zeggen want het staat pas sinds 70 jaar op de wereldkaarten. En toch is het er nu. Met eigen munten waarop afbeeldingen en waardes. Maar ook Iran is meerdere keren gevallen als rijk. De verbeeldingskracht van haar inwoners was echter te sterk om het land, de gebruiken en haar taal te laten verdwijnen.

Deze zomer hadden we een flinke ruzie op een Zuid-Italiaans plein. Raphael keek vertederd naar een groep oude mannen die midden op straat aan een tafel zaten en riep: “Kijk, in Amsterdam zie je dat niet. Daar is geen plek voor ouderen op straat.” Sahand, die bijna zijn hele leven in Amsterdam woont, voelde zich gekrenkt. ‘Wat denkt dat schorem wel niet over onze mooie stad,’ had hij gedacht, en daarna zijn vriend voor rotte vis uitgemaakt.

Wat er daadwerkelijk gebeurde was dat Raphael met zijn opmerking aangaf niet hetzelfde Amsterdam te zien als Sahand. Maar Amsterdam is toch een echte, tastbare plek? Met bruggen waar je over kan lopen, kades met woonboten, de Albert Cuyp met de geur van verse vis en de rode lichten op de wallen. Je kan de stad aanraken, ruiken, zien en horen.

En toch… zit er onder en achter de stenen een ingebeeld Amsterdam. En dat is het Amsterdam dat de vrijste stad van de wereld is. Waar de burgemeester thee drinkt in de moskee. Waar kunstenaars en activisten elkaar treffen in een spannende kraakscene en Spinoza en Rembrandt zich thuis voelden. In dat Amsterdam is er plek voor jong én oud.

En laat die stad zich nou (nog) niet geopenbaard hebben aan Raphael. Hij ziet (wonend in hartje centrum) meer toeristen in de stad dan Amsterdammers. Op straat en in de flats waar de ene Airbnb-gast de ander opvolgt. In dit Amsterdam is er inderdaad zeer weinig plek voor oudjes om op straat te zitten en het leven voorbij te zien gaan. Misschien dat Sahand daarom dit Amsterdam blijft inbeelden? Want hoe meer mensen dat doen, hoe groter de kans dat het terugkeert.