Avontuur De Ceuvel op oude scheepswerf eindigt in 2024

Avontuur De Ceuvel op oude scheepswerf eindigt in 2024
Tycho Hellinga bij café De Ceuvel. Foto: Johan Koopmans
NOORD – Ga de doodlopende Korte Papaverweg in en vind aan het eind een ‘paradijsje’ van groen, riet, veel ruw hout, met een drijvend terra volop in de ondergaande zon. ’Er hangt hier sereniteit’, constateert Tycho Hellinga, voorzitter van vereniging van De Ceuvel. Op 15 juni aanstaande wordt het eerste lustrum gevierd, maar over vijf jaar zal het tweede lustrum meteen het einde betekenen voor dit domein van vrijbuiters.

NOORD – Ga de doodlopende Korte Papaverweg in en vind aan het eind een ‘paradijsje’ van groen, riet, veel ruw hout, met een drijvend terra volop in de ondergaande zon. ’Er hangt hier sereniteit’, constateert Tycho Hellinga, voorzitter van vereniging van De Ceuvel. Op 15 juni aanstaande wordt het eerste lustrum gevierd, maar over vijf jaar zal het tweede lustrum meteen het einde betekenen voor dit domein van vrijbuiters.

Ooit lag hier scheepswerf De Volharding die net als alle oude industrie in Noord het loodje legde. De gemeente, eigenaar van het terrein, zat er daarna mee in de maag: het was vervuild en sanering kostte een lieve duit, terwijl het crisis was. Voor het plan van betrokkenen bij Stichting Schoonschip, die in het Johan van Hasseltkanaal een (in 2018 ten slotte gerealiseerde) duurzame drijvende woonwijk wilde bouwen, stond de gemeente de grond voor tien jaar af aan De Ceuvel af.

Het werd in 2014 een ‘broedplaats voor creatievelingen en duurzame ondernemers’. Zeventien woonschepen werden op het droge getakeld en verhuurd aan inmiddels zestig zzp’ers: een producent van zeewierburgers, een bijenstichting, architecten, tekstschrijvers en singer-songwriter Maaike Ouboter (‘Dat ik je mis’), die er repeteert. Ze hebben allemaal plantenfilters om het water te reinigen en compost-WC’s zodat geen riolering nodig is. Er wordt voorlichting gegeven en gediscussieerd over een circulaire economie. Het café-restaurant werd aanvankelijk opgezet om er ook een ‘kantine’ bij te hebben, maar werd per saldo de grootste trekpleister.

’Dit is een plek om te dromen en fantaseren over een duurzame samenleving’, zegt Hellinga. Hij is de zoon van schrijver Gerben Hellinga, een van de grondvesters van Ruigoord, waar Tycho ook opgroeide. Qua broedplaats valt de appel dus niet ver van de stam. Toen hij in de Van der Pekbuurt kwam te wonen werd hij prompt ‘verliefd’ op de Ceuvel. Hij werkte in de ICT-sector, maar ook als muziekprogrammeur en begon daarnaast als vrijwilliger bij de Ceuvel, waar hem later tijdje een baan werd aangeboden en waar hij onlangs door de deelnemers tot voorzitter is gekozen.

Weemoedig

Hij heeft altijd geweten dat De Ceuvel een tijdelijk avontuur is. Dat het in 2024 afgelopen zal zijn stemt hem weemoedig, maar niet opstandig. De ‘bouwopgave’ waarvoor Amsterdam staat (50.000 woningen voor 150.000 nieuwe stadgenoten!!) maakt het immers ‘logisch’ dat de gemeente dit terrein, aan het water en vlak bij het centrum, na 2024 zal benutten voor woningbouw.

Wel is de vereniging in gesprek met het gemeentebestuur om in dat nieuwe wijkje iets van de inspiratie van De Ceuvel voort te zetten, ‘al is het maar op een etage’. Maar ook zonder dat blijft de geest waaien, want sommige (voormalige) betrokkenen bij het project geven nu een ideële nieuwe wooncoöperatie op IJburg vorm, De Warren.

’Maar De Ceuvel’, zegt Tycho, ’is wel zo’n beetje klaar.’ Er is al geld gereserveerd om de woonboten straks weer naar het water over te hevelen. En dan is het afgelopen met dit kortstondige paradijsje. De zon daalt, het wordt druk op het terras, we heffen het glas: ’Op De Ceuvel!’

John Jansen van Galen