Eenarmige drummer getuigt

Crosspoint-diensten zijn laagdrempelige diensten voor iedereen, die eens met het geloof of met de Baptistengemeente wil kennismaken.

De bijzondere spreker tijdens deze dienst was de 17-jarige Alex Wegman. Hij gaf een getuigenis over hoe twee jaar geleden na een routine-operatie kanker werd geconstateerd in zijn linker bovenarm. Het leek hem onwezenlijk dat juist hem dat moest overkomen, terwijl hij zulke grote plannen had. Hij drumde graag, speelde piano en gitaar, en bereidde zich voor op een studie aan het conservatorium. 'Dan de dokter, die het vreselijke bericht geeft: "Kanker; geen vakantie maar chemokuren.", vertelt de jongere. 'De martelende vraag: "Waarom, waarom ik?" En het gevoel, dat God me had laten vallen.'

Boosheid

Na de chemotherapie werd er een tussenstand opgemaakt. Het bleek een verschrikkelijk dilemma: arm amputeren of doodgaan. 'Weg carrière. Al die gebeden voor niets? En weer dook die vraag op in mijn hoofd: "God, waarom?", en heel veel boosheid.'

Voor de operatie had hij op zijn rechterarm met grote letters gezet: AFBLIJVEN. 'Ja, medische missers komen voor', verduidelijkt Wegman. 'Vlak na de operatie had ik weinig pijn en vond het meevallen, maar daarna een hel van pijn. Met een morfinepomp weet men dat goed in te regelen en na twee dagen kreeg ik voor het eerst looptherapie. Ik moest wennen aan de nieuwe gewichtsverdeling. Een spelletje tafelvoetbal met een arm met je broer...en nog winnen ook', blikt hij terug.

Het werd een periode van langzaam de weg terugvinden, maar nog steeds voelde hij die boosheid op God. 'Ik was wel vrolijk, maar toch...' Op een bepaald moment hadden ze in de kerk geen drummer bij de dienst en Wegman besloot het toch maar even te proberen. En het lukte. De tiener vroeg zich af: 'Deed ik dat zelf of met hulp van…boven?'

Na weer een aantal keren chemo krijgt hij met steeds meer lichamelijke problemen, tot de artsen besluiten daarmee te stoppen. 'Vlak voor Kerstmis was ik heerlijk thuis.' Dan leert hij achterom kijken en lichtpunten te zien. Die jongen, die hij ontmoette in het ziekenhuis en die er nu niet meer is. 'En ik kan weer drummen met een elektrisch drumstel en weer gitaarspelen.' Hij ziet weer mogelijkheden en ziet daarin nu de hand van God.

Applaus

Het was een lange, moeizame weg, waarin zijn humor en doorzettingsvermogen hem geholpen hebben. Een verhaal om stil van te worden. En dat deed het publiek dan ook. Tot hij zijn verhaal had verteld. Toen trakteerden de toehoorders de spreker op een welgemeend applaus.

Het slotlied begeleidde de jongere op de drums, en hij ging helemaal uit zijn dak. Alsof hij zijn getuigenis kracht wilde bijzetten: 'Ik ben er weer, ik leef!'