De P van Paramaribo

De P van Paramaribo speelde al jaren door mijn hoofd en dit jaar werd het concreet.

Mijn droom om met een bus vol gehandicapte kindertjes door de stad van mijn jeugd te toeren werd werkelijkheid.
Ik zit zelf in een rolstoel en bekijk de wereld vanuit ander perspektief.

Toen ik een klein meisje was gingen we op verjaardagen altijd "bussen" door de stad. Je ouders huurden dan een bus en we nodigden alle vriendjes, vriendinnetjes, neefjes en nichtjes, buurkinderen ooms en tantes uit. De bus werd gevuld met tassen, manden, schalen vol echte Surinaamse koeken, zakjes snoep, flessen stroop,ijsjes, slingers, balonnen, feesthoedjes, etc. Er werd muziek gespeeld, alle kinderen werden ingeladen en zo ging het door de straten van Paramaribo, uren lang. De kinderen lachten en joelden, de chauffeur toeterde luid en de volwassenen deelden de lekkernijen uit.
Heerlijk vond ik het.

Dit voorjaar presenteerde ik mijn nostalgisch kinderboek dus na de busrit, met twee gevulde bussen, op de jeugdafdeling van de bibliotheek van CCS, het Cultureel Centrum Suriname.
Het eerste exemplaar was voor Sohana, een 9 jarig meisje, dat ik in Masiakriki, aan de Boven-Suriname had ontdekt, toen ze vier jaar oud op handen en voeten door het bos kroop.
Ik liet haar naar de stad komen en zamelde geld in voor een medische behandeling en scholing. Zij is nu een veelbelovende leerlinge van Huize Tyltyl en de bijbehorende school.

Sohana is het boegbeeld van mijn actie: de opbrengst van De P van Paramaribo is voor de kwetsbare kinderen van Suriname. Wie het boek koopt steunt deze kinderen en het zijn er heel veel.

Maar wie meer wil weten over de dingen die kinderen in mijn jeugd en in die van hun oma en opa beleefden, vindt er heel wat herinneringen. Soms geeft dat aanleiding om die dingen weer te beleven. Een tochtje naar Para, over de Surinamerivier. Petjil eten aan een stalletje, of desnoods in een eethuisje in Blauwgrond. Parasolmieren opsporen.
Kijken wie er pastifi heeft.

Carry-Ann