Bénazir : Help ik zie spoken !

Door: Wouter Engler / Fotografie: Noëlle


Bénazir schreef onlangs het boek genaamd ‘Help, ik zie spoken’ (2008). Ze had veel gesprekken met kinderen, waarvan zij meent dat ze beschikken over paranormale gaven zoals onder meer telepathie en helderziendheid. ‘Ze voelen zich heel vaak alleen en onbegrepen’

‘Ten eerste ben ik zelf een kind geweest met paranormale ervaringen. En ik heb twee kinderen met paranormale ervaringen. Voor de rest heb ik psychologie en pedagogiek gestudeerd en in de loop der tijd heb ik dus kinderen ontmoet die inderdaad problemen hebben met paranormale verschijnselen. Eigenlijk vanuit die visie is het idee ontstaan om een boek hierover te schrijven. Voor een stukje herkenning en erkenning. Om te laten zien dat ze dus niet alleen staan.’

Bénazir voldoet niet aan het stereotype beeld van een ietwat zweverige dame, die ergens op een achterafkamertje de meest waanzinnige voorspellingen doet door middel van tarotkaarten of een glazen bol. Het is een beeld wat met name overheerst bij sceptici, die haar boek ‘Help, ik zie spoken’ (2008) al bij voorbaat naar de prullenbak verwijzen. Nanninga kent Bénazir niet en heeft haar boek ook niet gelezen. Hoofdredacteur Rob Nanninga van het blad Skepter: ‘Die kinderen zien zoveel dingen, maar dan is het nog niet meteen waar!’
‘Char Margolis, Derek Ogilvie en Robbert van der Broeke en Uri Geller worden ook door de sensatiemedia te serieus genomen. En nu komt deze vrouw straks zelfs op televisie? Wij gaan haar zeker in de gaten houden.’

Bénazir kan zich er nauwelijks echt druk om maken en vindt bovendien dat sceptici een duidelijke rol vervullen waar het paranormale onderwerpen betreft: ‘Ze zorgen voor de noodzakelijke natuurlijke balans, maar zijn niet altijd even netjes.’
‘En dan bedoel ik daarmee de manier waarop ze zaken aankaarten, dat kan best weleens wat vriendelijker en minder hard.
Ik vind zelf trouwens Char en Uri Geller teveel frutsels en fratsels hebben. Ik geloof best wel ergens dat Char paranormaal is, maar ze zou eigenlijk alle frutsels en fratsels moeten laten vallen. Dan zouden de mensen veel meer onder de indruk zijn. Ze is jammer genoeg gegaan voor het geld en de roem en onderdeel geworden van het mediacircus.’

‘Ogilvie is daarentegen fantastisch, hij weet mij keer op keer te verrassen als babyfluisteraar. Dat is zeker een kwaliteit, een gave, een specialiteit en daar moet zeker niet te lichtvaardig over gedacht worden door de sceptici. Hetzelfde geldt voor Ingomar Martie, die meedoet aan het televisieprogramma ‘Het Zesde Zintuig’. Die jongen zo is zo zuiver en eerlijk en als hij het niet weet, dan zegt hij dat ook. Char zou aan hem eigenlijk een voorbeeld moeten nemen.’

Bénazir vindt dat de vele paranormaal begaafde kinderen die ze sprak ook in een ander evolutionair stadium verkeren, maar dat ze niet als ‘prinsen en prinsessen’ behandeld moeten worden door hun ouders of voogden. ‘Ik bepleit zelf al jaren een nuchtere aanpak en vindt het werkelijk belachelijk dat sommigen beweren dat ze een nieuw tijdperk komen inluiden, zoals dat gedoe met 2012. Dat gaat wat mij veel te ver, het zijn toch geen koningen!’
Intiatieven zoals de particuliere ‘New Age Academy’ in de Amerikaanse stad Berkeley, waar ook Michael Tsarion een tijdlang aan verbonden was, hoeven wat haar betreft in Nederland geen navolging te krijgen. ‘De kinderen praat je zo een superioriteitsgevoel aan, ze hebben het dan ook heel moeilijk om later in die maatschappij volwaardig mee te doen. Het kan overigens geen kwaad om hen een plek te geven waar ze lotgenoten kunnen ontmoeten.’
‘Ik ben ook tegen scholen speciaal voor christenen, islamieten ,hoogbegaafden e.d. Kinderen worden op die manier niet gesocialiseerd, terwijl dat wel belangrijk is.’ De maatschappij is gemêleerd en de kinderen moeten dat ervaren. Zo kan er wederzijds respect groeien voor elkaar.

Bénazir kan het naar eigen zeggen als ervaringdeskundige weten, aangezien ze zelf op jonge leeftijd in aanraking kwam met het paranormale. ‘Ik ging vroeger ook naar een clubje waar ik lotgenoten kon ontmoeten en kreeg tips mee van andere kinderen. Dat is veel beter dan een speciale school.’

De ‘paranormale wereld’ liet haar echter niet los en ze kwam op latere leeftijd in contact met kinderen die vaak gelabeld worden als onder meer: ‘indigo-kinderen, sterrenkinderen of nieuwetijdskinderen’. Zelf gebruikt ze liever de term paranormaal begaafde kinderen: ‘Ze beschikken over helderziende, telepathische, psychokinetische krachten.

Het nieuwe boek van Bénazir "ïk woon samen met een klopgeest" gaat over Nina. Ze is opgegroeid in een rijk milieu en in staat om objecten met haar geest te laten bewegen.’
‘Zelf had ze dat niet in de gaten, want ze dacht dat haar kleding uit de kast werd gegooid door een kwaadaardige klopgeest. Ze woonden nog maar kort in het nieuwe huis, dus daarom dacht ze dat. Het kwam echter door een combinatie van hormonale wisseling en spanning uit de directe omgeving.
Die spanning heeft ze toen opgebouwd. Nina heeft dus toen zo’n explosie van energie gehad. Ze heeft er ruim twee jaar over gedaan om het te geloven.’
‘Nina is nu een volwassen vrouw en het heeft veel mensen moeite gekost om haar ervan te overtuigen dat ze psychokinetische krachten heeft.

Ikzelf beschikte als kind ook over psychokinetische krachten, maar mensen moeten het niet zien als een soort kermisattractie waarmee je dobbelsteentjes in het casino kan beïnvloeden. Het is bovenal een geestelijk dilemma, aangezien het voor mensen al heel moeilijk is om te accepteren dat ze over deze kracht of gave beschikken.’

‘Het zou een goede zaak zijn als de wetenschap zich nu eens bezig hield met paranormale zaken. En daar zal waarschijnlijk onder meer de discussie over gaan in het programma Rondom Tien, waarvoor ik ben uitgenodigd in januari van dit jaar. Ik ga dan in discussie met een sceptische wetenschapper die met iemand anders een boek heeft geschreven over paranormale zaken.
Want ik ga nooit de discussie uit de weg over het paranormale.’
‘Want hoewel er soms sprake is van bedrog, zijn zaken soms gewoon waar. Helaas zijn we hier in het Westen daar ons minder van bewust dan in het Oosten. Geesten bijvoorbeeld bestaan echt, maar veel mensen vinden dat een gekke gedachte. Het is helaas niet algemeen geaccepteerd, maar dat betekent niet dat het niet waar is.’