Eén volledig ziekenhuis heeft een betere toekomst

De integratie van de streekziekenhuizen Hilversum en Gooi-Noord heeft onmiskenbaar voordelen wat betreft schaalgrootte, efficiency en kostenbesparingen. Zo worden maatschappen groter en nemen medische verrichtingen in frequentie toe, wat goed is voor de kwaliteit en de veiligheid. Ondersteunende diensten kunnen efficiënter werken. Deze voordelen kunnen het best worden bereikt als het ziekenhuis als één logisch samenhangend geheel functioneert. Het is uitgesloten dat een ziekenhuis waarvan de helft van in Blaricum en de andere helft in Hilversum is gevestigd, ooit zo een samenhangend geheel kan worden. Feitelijk worden zo twee streekziekenhuizen in een moeizaam proces omgevormd tot “twee halve ziekenhuizen”. Dit merkwaardige compromis zal veel van wenselijke schaal- en efficiencyvoordelen van de fusie onbereikbaar maken. Kan dagbehandeling veilig functioneren zonder een direct beschikbaar vangnet van acute en intensieve zorg? Kun je uit medische behandelingsprocessen één element (de behandeling) uitplaatsen zonder nadelige consequenties voor de samenhang met de voorafgaande diagnostiek en de afrondende nabehandeling? Moeten diagnostiek en nabehandeling ter wille van de logistiek dan zowel in Blaricum als in Hilversum worden gelokaliseerd, of moet er intensief worden gependeld door staf en patiënten?


Waarom zijn twee halve ziekenhuizen een slechte oplossing?
Gezien de nauwe verwevenheid levert het losmaken van dagbehandeling uit samenhangende ziekenhuisprocessen grote nadelige gevolgen op. Dat blijkt onder meer uit het volgende:
 Artsen en verpleegkundigen zijn zowel in de dagbehandeling als de acute zorg werkzaam. Bij het uit elkaar plaatsen ontstaat kostbaar tijdverlies omdat ze (vaak in werktijd) tussen de vestigingen moeten reizen. Daardoor gaat efficiencywinst van de fusie verloren en ontstaat ergernis die niet goed is voor de arbeidsmotivatie. In een dienstverlenende organisatie is ergernis bij de medewerkers direct merkbaar voor patiënten en dat heeft weer invloed op de kwaliteit.
 Dagbehandeling heeft ter wille van de veiligheid het vangnet nodig van acute en intensieve zorg. Patiënten moeten soms alsnog in het ziekenhuis kunnen overnachten. Bij onverwachte complicaties moeten patiënten met spoed kunnen worden geopereerd en/of in de intensive care worden opgenomen. Het is schadelijk voor hun veiligheid als het vangnet niet of vertraagd werkt omdat het te ver weg ligt.
 Medische functies als diagnostiek en nabehandeling, maar ook facilitaire diensten, moeten in beide ziekenhuizen beschikbaar zijn. Bij een dubbele uitvoering gaat het voordeel van de schaalvergroting compleet verloren. Bij verdeling over de twee vestigingen ontstaan ook voor deze medewerkers extra reistijden.

De opsplitsing van een ziekenhuis in een deelziekenhuis voor acute en intensieve zorg en een deelziekenhuis voor dagbehandeling is ongebruikelijk, maar niet uniek. Er is al ervaring mee opgedaan, namelijk in Emmeloord (dagbehandeling) en Lelystad (het eigenlijke ziekenhuis). Het is bekend hoe het met deze ziekenhuizen is afgelopen, al was misschien de opsplitsing zelf niet de oorzaak. De Stichting Tergooiziekenhuizen wil nu ook aan zo’n experiment beginnen, zonder ervaring en praktische bewijzen dat het goed kan werken. Gedurfd, maar wel ten koste van de zorg in de regio.

Het grote voordeel van één volledig ziekenhuis
Het grote voordeel van één volledig ziekenhuis is dat de geïntegreerde medische en logistieke processen dicht bij elkaar plaatsvinden en dat de voordelen van de fusie ten volle kunnen worden benut, omdat geen dubbele functies en faciliteiten in twee vestigingen nodig zijn. De processen kunnen beter op elkaar worden afgestemd en het zal daardoor gemakkelijker zijn de kwaliteit van het ziekenhuis (waaronder ook klantgerichtheid en goede werkomstandigheden wordt begrepen) zo hoog mogelijk op te voeren.
Als het volledig ziekenhuis kan worden gebouwd op een plaats waar voldoende ruimte is voor meer aanverwante medische functies ( zoals een zorghotel), kan een goed functionerend geheel ontstaan dat grote aantrekkingskracht uitoefent op patiënten, medici, personeel en studenten.

Kortom
De risico’s van de splitsing en twijfels over de financiering van nieuwbouw zijn door de commissie de Groot buiten beschouwing gelaten. Het gemeentebestuur heeft dus met dit oppervlakkige verkenningsrapport onvoldoende basis om zich akkoord te verklaren met het plan van Tergooiziekenhuizen. Dat kunnen de politieke partijen die hiervoor verantwoordelijk zijn niet aan de burgers uitleggen. De bevolking in Hilversum en omgeving (40% van de markt) accepteert de splitsing niet.
Riens Meijer