Lente

De zon brak door en iemand in de tram zei: het wordt lente. Prachtig inzicht. Iedereen in de tram keek naar buiten. We reden net door het gras bij het Leidseplein. We knepen onze ogen tot spleetjes. Heerlijk. De bloemen schoten uit de grond. De zwaluwen vlogen over en klapwiekten een vrolijk deuntje.
De lente. Mooi zacht woord. GroenLinks had ooit de ‘Linkse Lente’. Ook mooi, maar klinkt toch drammerig. In die zin is hun nieuwe slogan: ‘Zin in de toekomst’ beter. Alsof je de dag van morgen omarmt en zachtjes tegen je aandrukt.
In de tram duurde het twee seconden. Toen was de zon weg. En toch. De verwachting was er. Alsof God het hoorde, even glimlachte, om vervolgens werk te maken van die lente. Het idee dat hij elk moment kon binnenvallen, gaf mij een tintelend gevoel. Dan begint het weer. Het leuke leven. De energie. De bloei.
Dan mis ik ook Martin Bril, de vorig jaar overleden columnist van Het Parool en later De Volkskrant. Hij bepaalde wanneer het rokjesdag was. De eerste dag dat hij een vrouw met blote benen onder een rok zag, was voor hem een dag van blijdschap. Dat was rokjesdag.
Maar goed, het is februari. Er is nog geen zwaluw te bekennen. En toch. De lente zit in mijn hoofd en zingt een vrolijk liedje. Uiteindelijk gaat het daar om. Wat er in je hoofd zit. En daar bloeien de bloemen al.