Caren Hagen is vrijwilliger voor Humanitas

Caren Hagen is vrijwilliger voor Humanitas
Caren Hagen helpt mensen met het verwerken van verlies.
STAD – Omgaan met rouw en verlies is moeilijk en sommigen kunnen dat niet zelfstandig. Vrijwilligers van Humanitas, vereniging voor maatschappelijke dienstverlening en samenlevingsopbouw, zijn ervaringsdeskundig en kunnen dat wel. Ze helpen mensen vrijwillig een handje die met dit probleem worstelen.

STAD – Omgaan met rouw en verlies is moeilijk en sommigen kunnen dat niet zelfstandig. Vrijwilligers van Humanitas, vereniging voor maatschappelijke dienstverlening en samenlevingsopbouw, zijn ervaringsdeskundig en kunnen dat wel. Ze helpen mensen vrijwillig een handje die met dit probleem worstelen.

Caren Hagen is zo’n vrijwilliger die mensen helpt met het verwerken van verlies. Ze liep tegen Humanitas aan tijdens de uitvaartbeurs in de Westerkerk en is nu een jaar vrijwilliger. Dat betekent dat ze één persoon gedurende een jaar begeleidt en tegelijkertijd is ze coördinator.

Rouw

Voor de laatste functie fietst ze heel Amsterdam door naar mensen die bij Humanitas hebben aangegeven er niet zelfstandig uit te komen, geen familie in de buurt hebben en niet een ander tot last willen zijn. Zij vragen daarom om hulp bij Humanitas. ’Ik doe dan een intake gesprek zodat ik kan inschatten bij welke vrijwilliger ze het beste passen. Steun bij Rouw is gericht op het verlies van een dierbare. Echtscheiding, ziekte, enzovoort zijn verliezen waar we ons niet primair op richten, maar die we wel tegenkomen binnen de rouw.’

Ze heeft een opleiding stervensbegeleiding gedaan en hoopt er een betaalde baan in te vinden. Ze heeft nu even geen baan en doet daarom veel voor Humanitas. ’Het is heel mooi werk om te doen. Het is de bedoeling dat ik weer een betaalde baan vind, maar ik zal altijd voor Humanitas blijven werken’, zegt ze.

Weerbaarder

Zelf begeleidt ze een oudere vrouw waarvan de kinderen het contact met haar hebben verbroken. ’Het gaat dan niet om de reden waarom het is verbroken en het is ook geen doel om het contact weer te herstellen, maar om er voor iemand te zijn. We zijn een luisterend oor en we geven wel reactie, maar geen sturend advies. Per keer kijken we wat iemand nodig heeft, maar vaak is het er zijn alleen al goed.’

Vrijwilligers krijgen iemand voor een jaar toegewezen. In die periode is er regelmatig contact door middel van bezoek aan huis. ’Na verloop van tijd zie je dat het met iemand beter gaat, dan wordt de boosheid minder en wordt het verdriet toegelaten. Het proces gaat met vallen en opstaan en het duurt zeker wel twee maanden wanneer iemand weer wat sterker wordt en behoefte krijgt aan contacten en beter naar zichzelf kan kijken. Na ongeveer een jaar kunnen mensen het vaak weer zelf, hebben ze het verlies een plek gegeven en zijn ze weerbaarder tegen de harde werkelijkheid. Het mooiste effect is dat het verdriet gezien mag worden, alles wat je voelt mag er zijn’, zegt Hagen. Wanneer het na een jaar nog niet lukt, verwijst Humanitas deze mensen door.

Verrijkend

De vrijwilligers komen ongeveer één keer in de twee maanden bij elkaar voor intervisie. ’Dat is nodig om van elkaar te leren. Het is een win-winsituatie en enorm verrijkend. Het is mooi om te horen dat er een goede koppeling is tussen twee mensen en als het minder gaat, merk je dat anderen dat ook overkomt. Humanitas heeft oog voor de vrijwilliger’, valt Hagen op.

Naast deze individuele begeleiding is er ook een logenotengroep waar mensen naar toe komen met hun verlies. Daar worden ervaringen met elkaar gedeeld.

Naast mensen helpen met het verwerken van verlies helpt Humanitas ook onder meer met opvoeden en ouderschap, leven tijdens en na gevangenschap en de administratie op orde brengen.

Er is altijd plaats voor nieuwe deelnemers en vrijwilligers. Aanmelden kan via: Kantoor.amsterdam@humanitas.nl