ongelofelijk

Ongelofelijk


De gekste dingen hoef je niet te verzinnen, die gebeuren gewoon.

Ik was in de bus gestapt naar mijn woonplaats.
Achterin op de laatste bank zat een kennisje van me, wat daar ook woont. Ik liep naar haar toe, ging naast haar zitten, en we kletsten gezellig tot ze er uit moest.
Toen de bus wegreed zag ik op de bank voor ons een handtas staan.
De vrouw die een bank verder naar voren zat, met haar man, keek om.
Ik zag de tas, wees er naar, en vroeg; "Is die van u?"
Ze zei “ja,” pakte de tas en stapte bij de volgende halte uit.
Toen ik thuis was, ging de telefoon.
“Met Anja, heb jij mijn tas soms gezien?
Die heb ik in de bus laten staan.”
“Een tas? Ja, er stond een tas op de bank voor ons, maar die was van de mevrouw die een bank verder zat, zei ze.”
Niet dus. Gestolen.
Brutaalweg meegenomen toen de kans zich voordeed.
En haar man zat er naast. Die was het blijkbaar van haar gewend, of deed er aan mee, ik weet het niet.
Anja was kwaad.
“Dat doe je toch niet, hij was van mij!!!”
Ik dacht dat ze kwaad was op degene die hem had gestolen.
Nee, ze was kwaad op mij.
Ik had er eerst in moeten kijken of de naam van die (onbekende) mevrouw er in stond.

Sorry, maar hier valt voor mij de verbinding weg.
Ik kom nooit meer aan een tas van een ander.
Maar zoals ik zeg, de gekste dingen hoef je niet te verzinnen, die gebeuren gewoon. eva van baar